27 Eylül 2011

Mehmet Özdilek ve Beşiktaş Üzerine

Hocanın Antalyaspor'a kattıkları sadece Antalya'da değil, Türkiye'nin her yerinde konuşulan bir konu. Dost meclisinde konuşulurken bile herkes bana "Mehmet Özdilek ile iyi tutturdunuz. Sizde inşallah hep böyle devam eder." diyor.

Özellikle kulübün yeni yapılanmasından rahatsız olan ve Antalyaspor kimliği altında Galatasaray ve Fenerbahçe'ye sempati duyduğunu tahmin ettiğim bir takım kişiler özellikle Beşiktaş maçlarında yüklendikçe yükleniyorlar hocaya. Geldiğinden beri galibiyet alamamışız Beşiktaş'a karşı.

Antalyaspor Beşiktaş'a karşı son galibiyetini 1998 yılında İnönü Stadı'nda almıştır. Yani Mehmet Hoca Antalyaspor'a gelmeden 10 yıl önce. Kaldı ki Antalyaspor 1982 yılından beri Beşiktaş ile oynadığı 38 maçta 3 galibiyet almış, 7 kez de berabere kalmıştır. Şimdi ortada bu tarz bir tablo varken hocaya bu şekilde sallamak nasıl bir akla mantığa sığar ben çıkamıyorum işin içinden.

Kaldı ki önceki yıllarda Antalyaspor'un Beşiktaş'a karşı oynadığı futbol ortadır. Geçen seneki maçta Beşiktaş taraftarı dakikalarca takımımıza "Satılmışlar" diye bağırmadı mı? Bunu Antalyaspor'a karşı çok rahat bir galibiyet aldıkları için mi yaptılar? Son maçı herkes izledi, özellikle ikinci yarı Beşiktaş'ı sahasına kapatmadık mı? Hakemin engellemelerini hepimiz görmedik mi?

Beşiktaş taraftarının Mehmet Özdilek'i alkışlamasına da rahatsız olmuş bazı arkadaşlar. Yahu bir oturup düşünelim. Musa'nın Denizlispor forması altında bize karşı oynadığını varsayalım. Musa'yı tribünlere çağırıp alkışlamayacak mıydık? Ya da Volkan Yaman'ı Eskişehir'de iken, Tita'yı Ankaraspor'da iken tribünlere çağırıp alkışlamadık mı? "Seni çok seviyoruz!" diye bağırmadık mı? "Herkes unutur Antalyalı unutmaz." demedik mi?

Mehmet Özdilek'in Beşiktaş taraftarı tarafından alkışlanmasına içerleyen arkadaşlar, Hoca'nın 100. maçı olan Manisa maçında Beşiktaş formalı görüntülerine neden tepki göstermediler? Orada geçmişinde Beşiktaş gerçeği var da şimdi yok mu?

Mehmet Özdilek Antalyaspor için büyük şanstır. Hocanın Antalyaspor'u ne kadar önemsediğini yazıp duruyorum. Ve buna olanca Antalyasporluluğumla inanıyorum. Bırakın artık şu adamı eleştirmeyi. Sahip çıkalım hocaya.
 

24 Eylül 2011

Sadece 3 Puan

Bir Akdeniz derbisiydi Antalyaspor-Mersin İdman Yurdu maçı... İki takım arasında geçmişte yaşananlar derken maçın kalabalık geçmesi beklenebilirdi ama hem maçlarımızı Mardan'da oynuyor olmamız hem de maçın bir hafta içi maçı olması sebebiyle maça giderken böyle bir beklentimiz yoktu. Stada maçtan yarım saat kadar önce geldiğimizde otoparktan gördüğümüz ilk görüntü de bizi haklı çıkaracak cinstendi. Ancak maç saati yaklaştıkça giderek artan bir kalabalık vardı karşımızda. Mardan'daki bir hafta içi maçı için şaşırtıcı bir tabloydu bu.

Maçın ilk 10 dakikası dolarken bizi şaşırtan yeni bir şey daha oldu. Bazı gruplar dışında maçın genelinde maçı izlemeyi tercih eden açık tribün bu kez ayaktaydı ve takımını destekleyiordu. Tribünler coşkulu, takım ise sahada 3'te 3 için istekliydi. Ancak 21. dakikada Minev'in kendi kalesine attığı golle 1-0 geriye düşüyorduk ama bu gol bile tribünlerin moralini bozmuyor. Takıma olan destek artarak devam ediyordu. Sanki tribünler uzun zamandır unuttuğu şeyi, desteğiyle takımı ateşleyebileceğini hatırlamıştı.


İlk yarının bitişiyle maç kritiği de başladı. Herkes yediğimiz gole üzülüyor ama bu gole rağmen hala herkes takımın kazanacağına olan inancını koruyordu. İkinci yarının başladıktan kısa bir süre sonra Ali Tandoğan ortaladı, Uğur İnceman kafayı vurdu ve işte aradığımız golü bulmuştuş.  Bu gol inançları daha da artırmıştı. “Tam da zamanında geldi.” diyorduk gol için. Golden sonra yine bastırıyorduk ama bir türlü skoru lehimize değiştiremiyorduk. Üstelik ikinci yarıda karşımıza bir de hakem çıkmıştı. Hakemleri her eleştirişimde söylerim. Bir futbolcu gibi hakemler de hata yapabilir. Ancak maçın hakemi Mustafa İlker Coşkun sahada facia bir yönetim sergiliyordu. MİY oyuncularının sert hareketlerine göz yuman Coşkun, Mersinli oyuncuların yere atladığı her pozisyonda düdüğü çalıveriyordu. Tabii ki bu da oyun planımızı fazlasıyla bozdu. MİY zaten kontraatakla bir şans golü bulmayı umuyordu. Oyunun durması ve bir anda bizim yarı sahamıza taşınması onların fazlasıyla işine geliyordu. Oyunun sonlarına doğru golü bulmak için iyice yüklenirken MİY kazandığı köşe vuruşunda golü buluyor ve 86. dakikada bir kez daha öne geçiyordu. Bu kez gol MİY için “tam zamanında” gelmişti. Maçın kalan dakikalarında da etkili ataklarımıza rağmen golü bulamayınca sezonun ilk mağlubiyetini alıyorduk.

Açık söylemek gerekirse mağlubiyete üzüldüm mü? Evet. Çünkü bu kadar istediğimiz bir maçta sahadan puansız ayrılıyorduk. Çünkü hakem daha iyi bir yönetim sergilese belki de skor çok daha farklı olacaktı. Çünkü lider olarak tamamlayabileceğimiz bir haftada bu fırsatı kaçırıyorduk. Ancak şunu da söylemeliyim ki bu mağlubiyet bize kaybettiğimiz 3 puandan daha fazlasını kazandıracabileceğini de düşünüyorum. Sezonun ilk 4 maçlık periyodunun en kolay maçı MİY maçıydı. Bu kolay dediğimiz maçta kaybettiğimiz puanlar ayaklarımızın yere daha sağlam basmasını sağlayacaktır. Takımda bir rehavet oluşmamıştı ama bazı taraftarlardan bazı bazı yüksek hedefler dinlemeye başlamıştık bile. Oysa kazandığımız -playoff maçlarını saymazsak- 34 maçlık bir sezonun sadece 2 maçıydı. Bu yüzden 2 galibiyet gibi bu mağlubiyet de geride kaldı. Aldıklarımız da sadece 3 puandı, kaybettiklerimiz de... Dolayısıyla şu an düşünmemiz gereken tek şey bugün Beşiktaş maçından alacağımız 3 puan olmalı. Sadece 3 puan... Yolun başında değil ama yolun sonuna geldiğimizde göreceğiz ancak bu 3 puanların ne anlama geldiğini ama şimdilik sadece onları almaya bakalım.
 

19 Eylül 2011

Aman Dikkat!



Yukarıdaki iki fotoğrafa iyi bakmak lazım. Bir tanesi Adana Demirspor taraftarının Antalya'daki play-offlarda çekilmiş bir fotoğrafı... Diğeri ise Antalyaspor kadar değer verdiğimiz kardeşimiz Kocaelispor taraftarının fotoğrafı...

3 tribüne göz attığımız zaman Antalya'da çekilmiş fotoğrafta ADS tribünü olması gerektiği gibi masmavi, Kocaeli tribünü olması gerektiği gibi ara ara Antalyaspor atkıları var ama yoğunlukla yemyeşil bir tribün... Antalyaspor tribünlerine gelince ise biliyoruz ki, Kocaelispor atkısını geçtim, birçok takımın atkısı gözüküyor tribünde.

Şimdi elbette ki Kocaelispor atkıları beni rahatsız etmiyor. Sonuçta Antalyaspor kadar değer verdiğimiz bir camia... Deplasmana gittiğimizde karnımızı doyuran, geldiklerine biramızı paylaştığımız kardeşlerimiz... Ancak şöyle bir durum var ki artık Antalya'da kıpkırmızı bir tribün hayal oldu. Öncelikli sevdamız Antalyasporumuz her zaman ve bizler de buna göre hareket etmeliyiz. Gri stat Mardan'da futbolcular çıktığında karşısında kıpkırmızı bir tribün görmesi lazım.

Özellikle şu günlerde Antalya'da sanki farklı takım atkısı takmak moda oldu. Çorum atkısından tutun da, aramız hiç iyi olmadığı Mersin İdman Yurdu atkıları bile görünmeye başladı tribünde. Tamam, misafir olarak gelmiş olabilir bu insanlar maça ama özellikle Mersin atkısı oldukça rahatsız etmişti beni tribünde.

Önümüzde Mersin İdman Yurdu maçı var. Malum ADS ile de gün geçtikçe gelişen bir dostluğumuz söz konusu... Ancak bu maça özellikle ADS atkısı takıcak insanlar vardır. Evet; bu atkılar Mersinli taraftarları kızdırıcak, karşılıklı küfürleşmeler olacak ve bundan lige çok iyi başlayan takımımız zararlı çıkacak.

Taraftarımızın da futbolcularımız gibi hedefe odaklanmalı. Futbolculara kıpkırmızı bir ortam sağlamalı. Ankaragücü, ADS sevdiğimiz kulüplerdir ancak öncelik Antalyaspor atkısı olmalıdır. Çünkü biz oraya Antalyaspor'a aşkımızı haykırmaya gidiyoruz.

Herkes kırmızı giymeli, giydirtmeli. Tek sevda Antalya..!

17 Eylül 2011

Rehavete Yer Yok

Kayserispor herkesin malumu Antalyaspor'un ters geldiği ekiplerden birisi... Kayserispor ile son karşılaşmamızda yediğimiz son dakika golleriyle sahadan 2-0 mağlup ayrıldıysak da iki takım arasında oynanan son 10 karşılaşmada aldığımız 6 galibiyet ve 3 beraberlik bu durumun en somut göstergesi...

Geçen hafta Bursa'dan 3 yemiş, hafiften hırslı bir ekip vardı karşımızda. Biz de Antep'i 1-0 yenip uzun seneler sonra lige galibiyetle başladığımız için "Acaba rehavet var mıdır topçularda?" diye düşünüyorduk ama unuttuğumuz bir faktör vardı: Mehmet Özdilek...

Belki sahada yine yırtan bir Antalyaspor izlemedik. Belki heyecanlandığımız tek an ilk yarıdaki Necati'nin şutuydu; ancak bu ligin kaliteli ekiplerinden Kayserispor karşısında da deplasmanda olması gereken belki de buydu. Dakika 84 geldiğinde ise güzel bir pozisyonda genç oyuncu Emrah'ın asisti, Necati'nin ustaca vuruşu ile golü bulmayı bildik ve sezonun ilk deplasmanı olan Kayseri'den 3 puanla dönüyoruz.

Bu galibiyet ile tarihimizde ilk kez sezona 2'de 2 yaparak başlamış oluyoruz. Tam da bu noktada değinmek istediğim konu Antalyaspor taraftarının yapması gerekenler... Evet, takımımız bizi gururlandırıyor; ancak rehavete kesinlikle kapılmıyorlar. Mehmet Hoca buna asla izin vermiyor. Biz de kesinlikle rehavete kapılmamalıyız. Bizim en büyük mutluluğumuz Antalyaspor'un üst sıralarda olması değil, kırmızı-beyaz armanın sahada onuru ile mücadele etmesi olmalıdır. Bu sebepten çarşamba günkü maçta bu 2'de 2 ile yaptığımız başlangıcı unutup gitmeliyiz Mardan'a... Biz kendi yolumuza bakalım. Mehmet Özdilek'in dediği gibi "Sadece maç kazanıyoruz, diğer maçları unutmalıyız ve her maçı final maçıymış gibi oynamalıyız."

Değinmek istediğim bir diğer konu ise genellikle övülen Kayserispor taraftarı... Ben de geçen yıl yerinde gördüm güzel tribünleri var; ancak bu akşam yaptıkları onlar için büyük bir talihsizlikti. Her platformda ne kadar kötü olduğu dile getirilen Antalyaspor taraftarı 35 km uzaklıktaki, en ucuz bileti 20 lira olan statta sayısını gün be gün artırırken 2 liralık bilete dahi "Taraftarımız stada alınmadı." diyerek stadı terk etmek, armayı yalnız bırakmak hiçbir tribün kültüründe yazmaz.

Statsız, yabancısız yolumuza devam ediyoruz. Antalyasporlu olduğum için gurur duyuyorum.

16 Eylül 2011

Mardan Pankartlarla Güzel

Temmuz ayında yayınladığımız Pankart başlıklı yazımızda "Tribün kültürünün temelidir pankart ama gri stat Mardan'a geçtiğimizden beri tribünlerde pek pankart da görmez olduk. Yeni sezonda artsın pankartlar, bir nebze güzelleşsin Mardan..!" demiştik ve sezonun ilk maçında stada adımımızı atar atmaz dikkatimizi çeken ilk şey açık tribünü süsleyen pankartlar ve bayraklar oldu.


"Mardan Stadı" yazısının arasına sıkıştırılmış bir Antalyaspor yazısıyla Antalyasporlu olması beklenemezdi Mardan'ın ama o pankartlar, o bayraklar sayesinde bugüne kadar Mardan'ın en fazla Antalyasporlu olduğu gündü o gün... Gri düşünceleri, gri vefasızlıkları, gri yalnızlıkları  o gün kırmızı-beyaz hayallerimiz, kırmızı-beyaz sevdamızla silmiştik Mardan'dan.


Her maç tribünlerdeki pankartların sayısının daha da artması dileğiyle...










Yeni Sezonun İlk Pankartları

Yeni sezon yaklaşırken ilk maça elimiz boş gitmek istemiyorduk ve pankart planları yapmaya başladık. Ancak zaman daraldığı ve Küheylan iş için Isparta'da bulunduğu için pankart hazırlıkları Isparta'da gerçekleşecekti. Sezon öncesi biz de bir nevi kampa giriyorduk.

İlk pankart daha önceden antalyasporum.com için yazdığım bir yazının giriş cümlesiydi. Yazı yayınlandıktan sonra pek çok yerde paylaşıldığını gördüğümüz bu cümleyi yeni sezonla birlikte tribünlere taşıyalım dedik ve açtık bezi, aldık elimize fırçaları...





İkinci pankart ise yaz boyunca pek çok duvara işlediğimiz "07 harfli aşk" pankartı olacaktı. Isparta'da bir geceyi rakı masasına ayırınca bu pankartı yapmak maç günü sabahına kalmıştı. Dolayısıyla kuruma konusunda sıkıntı yaşamamak için plastik boyayı bir kenara koyup sprey boyaya geçtik. Nedendir bilinmez spreyle aramız pek düzelmedi. Her defasında bir sorun yaşıyoruz. Onun için bu defa hızlıca şablon hazırladık ve artık boyama aşaması için hazırdık.



Sprey bizi bir kez daha şaşırtmadı. Şablonları kaldırdığımızda dağılmalar olduğunu gördük. Bu defa suç sanırım biraz da bezdeydi ama sonuç biraz canımızı sıkmıştı. Maç için son saatlere girerken son pankartımıza geçtik. Bu pankart sezon öncesindeki şike iddialarına adı karışmamış iki Süper Lig takımının karşılaşmasına ithafen olacaktı. Onu da hızlıca hallettik ve böylece pankart sezonunu açmış olduk.



Maç saati geldiğinde ise pankart işinin en güzel anı da gelmişti. Pankartlarımızı astık ve işte maçtan kareler...





15 Eylül 2011

İlk Maç, İlk Galibiyet

Bu sezon öncesinde rahat bir yaza başlamıştık. Çünkü takım daha neredeyse 2010-2011 sezonu bitmeden 2011-2012 sezonunun planını yapmıştı. İki, üç isim dışında gelecekler gidecekler her şey belliydi. Ancak Türk futbolu olarak yazın büyük bir deprem yaşadık ve kendimizi şike tartışmalarının içinde bulduk. Evet, kulübümüzün adı kesinlikle bu şike olaylarıyla anılmadı ama ortada kirlenen bir Türk futbolu vardı ki bu da elbet bizi de alakadar ediyordu.

Bu şekilde geçen günlerin ardından liglerin 1 ay ertelendiği açıklandı. Kimileri haklı olarak "Futbol temizlensin, ligler öyle başlasın." diyorlardı bu erteleme bizim için sevdamıza kavuşmanın 1 ay uzayacağı anlamına geliyordu.


Kombineler alındıktan sonra artık düşünecek başka bir şey kalmadı. Artık Antalyasporumuzu sahada görmeliydik. Böyle böyle günler erirken en sonunda maç haftasına girildi.

Özgün ile Isparta’da girilen bir pankart kampından sonra maç gününe her şey hazırdı. Tüm planlar yapıldı; arkadaşlar arandı; güzergahlar çizildi; 3 araba yola çıkılacak, takıma olanca destek verilecekti.

Planlanan saatten geç bir vakitte Mardan’a ulaşabildik. Otoparkta yer bulamadığımızda bizimle maça gelen İstanbullu arkadaş "Otoparkta yer bulamadıklarına seviniyor bu adamlar. Herhalde Antalya güneşi kafalarına geçmiş." diye düşünürken anlayamayacaktı Mardan’a gelen bir kişinin bile Antalyaspor için ne kadar değerli olduğunu.

Stada girişte yine, yeniden güvenlik görevlisi rezaleti yaşanıyordu. Pankart araması sırasında cüzdanlarımıza bakmak isteyen güvenlik görevlileri istediklerini alamadılar. "Fotoğraf makinesini içeri sokamazsınız." dediklerinde iş çığırından çıktı. Hangi mantıkla böyle bir şey uygulanmaya çalışılır ki? Kaldı ki "Maç bitiminde kaybolmayacağının garantisi var mı?" sorusuna "Orasını bilemem." diyen bir güvenliğe(!) mi emanet edecek fotoğraf makinesini bu insanlar? Neyse ki 2-3 dakikalık tartışmanın ardından pankartlar ve fotoğraf makinaları da sorunsuz içeri girdi.


Açık tribün olanca güzelliği ile yerinde idi. İlk defa maçı kombinesiz arkadaşlarımla 07 Gençlik’in bulunduğu tribüne yakın tarafta izleyecektim. Bu da değişik bir tecrübe olacaktı. Deplasman tribününden uzak olmak...

Sezonun ilk maçında tribünler özlediğimiz tribün görüntüsüne daha yakındı. Orta katta Ali Dayı’nın işi gibi gözüken bayraklar, üst katta SevenAs ve Grup1966’nın el emeği pankartları. Güzel görüntüler vardı. Tek eksik olan Antalyaspor'du ve takım sahaya çıkarken “Alemin kralı geliyooor..!” diye inliyordu Kundu.


Antalyaspor sahaya 11 Türk futbolcu ile çıkıyordu. Gözler her ne kadar Tita’yı arasa da Musa’nın ilk 11’de yer alması her Antalyalı'yı mutlu ediyordu. Maçla ilgili yazılabilecek çok fazla şey yok. Atanın kazanacağı bir maçtı. Atan biz olduk ve kazandık. İlk maçta aldığımız bu galibiyet ile Antalyasporumuz lige uzun zamandır yapamadığını bir başlangıç yapıyor ve sezona galibiyetle başlıyordu.

Tribünlerin performansına gelirsek alıştığımız dağınıklık hala devam ediyor. Burada demek istediğim maçta az kişiydik, kötü bağrıldı değil. Evet, iyi bağırıldı ancak iyi tribün yapılamadı. Hala önemli pozisyonlarda Akdeniz Akşamı söyleniyor, hala rakip takım korner atarken Kırmızı-Beyaz çekiliyor. Evet, geçen yıla göre özellikle sayı olarak bu yıl daha iyi olacak gibiyiz; ancak beste konusunda daha dikkatli davranmalıyız. Tribün özleniyor ama 10.dakikada da “Seviyorum seni” bağrılarak takım gaza getirilemiyor ne yazık ki.

Ayrıca 07 Gençlik bu yıl küfür konusunda oldukça dikkat çekecek gibi. Maç başında “Antalya’ya hoşgeldin” diyerek Gaziantepspor taraftarını selamladılar. Daha sonra Antepliler küfür ettiğinde bile takıma desteklerine devam ettiler. İşte adamlık budur. İnşallah bu hep böyle devam eder.


Maç sonu az kalsın bir Mardan rezilliği daha yaşanıyordu ki radyoyu kontrol eden görevli son anda buna engel oldu. Maç sonunda takım taraftarı ile kucaklaşmaya tribünlere gidiyor; hep beraber bağıracaklar, galibiyeti kutlayacaklar ama hala arkada bangır bangır müzik çalınıyor.

Sözün kısası sezonun ilk yazısını mutlu bir şekilde sonlandırıyorum. Kışın okullar açlınca özleyeceğimiz arkadaşlarımızla güzel bir Antalya akşamında Antalyasporumuzun galibiyeti ile bitmiş bir gece... Bundan daha güzel bir şey olamaz sanırım. İnşallah her hafta bu tarz yazılar yazarız.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...