25 Aralık 2011

2011-2012 İlk Yarı Değerlendirmesi


Alışılmışın dışında bir lige başlayacağımız 3 Temmuz'da belli olmuştu aslında ama ben bu kadarını beklemiyordum. Bu karışıklığın dışında kalan yegane kulüplerden biri olarak hep Antalyaspor'u düşünmüştüm.

Duruma baktığımız zaman stat dışında sıkıntımız yoktu. Transferler aylar öncesinden belirlenmiş, kapıda alacaklı yok, kombine biletlere talep fazla... Forvet biraz canımızı sıkıyordu o kadar...

Ligin ilk iki haftası da fena başlamamıştı aslında. Süper top oynamasa da istediğini alan bir Antalyaspor görüntüsü vardı. Hatta Mersin maçına 3. hafta bile olsa liderlik için çıkmak heyecanlandırıyordu insanı. Belki de bunun inancı ile haftaiçi olmasına rağmen Mardan tribünleri haftasonu maçları kadar dolu idi. Mardan'ı bilenler bilir yollarının halini. Mersin maçında yenilsek bile, tribün futbolculardaki hırsa inanıyordu. Bu takım heyecanlandırıyordu bizi.

İlerleyen haftalarda takımın başına bir haller geldi. Yıllardır sergilediğimiz zevk veren futbolumuz gitti, sıkıcı bir takım çıktı ortaya. Evet, bunda en büyük etken forvet eksikliği idi. Hocanın takımdaki 4. senesi idi, borçlar büyük ölçüde temizlenmişti. Tüm sıkıntılara rağmen takımın peşinde olanlar, Mardan'a gelenler artık Antalyaspor'dan üst sıraları istiyor ancak takım gol atamadıkça sesler yükselmeye başlıyordu.

İlk yarıdaki futbol takımının görüntüsüne gelecek olursak dediğimiz gibi gittikçe performansı düşen bir görüntü sergiledi Antalyaspor. Başkanın da dediği gibi beklediğimizden 7-8 puan geride bitirdi ilk yarıyı.

İlk yarıda en büyük kazancımız Emrah Başsan oldu. Transferin son saatlerinde takıma katılan bu genç yetenek, taraflı tarafsız herkesin dikkatini çekti. Özellikle ilk 10 haftadaki performansı inanılmaz geliyordu bize. Bu genç çocuk çok canlar yakacaktı diyorduk ki performansında düşüş yaşamaya başladı. Belki de bizi o kadar alıştırdı ki bu performansı bize kötü geldi. Buna bir de son haftalarda yaşadığı kadro sıkıntısı da eklenince bu genç yetenekten tam istediğimizi alamamış olduk ama tribün olarak ve bence Türk futbolu olarak ondan çok şey bekliyoruz. İnşallah ikinci yarı daha fazla forma şansı bulur da kendini daha rahat geliştirir.

Bu yıl gelen transferler arasında bir de Ali Tandoğan gerçeği var. Bana göre ilk yarıda Antalyaspor'un en yararlı ismi o oldu. Özellikle ortaları ile zayıf forvet hattımızı ayakta tutmaya, onları gol atmaya zorladı desek yanlış olmaz herhalde. Özellikle tüm tribün takıma baskı yaparken, sadece onu alkışladı. Her ne kadar kendisine Bursasporlu diye yüklenenler olsa da benim gördüğüm bu sezon en beğenilen futbolcuların başında Ali Tandoğan gelir. 

Veselin Minev ile Doğa Kaya da iş yaptığını düşündüğüm transferler... Minev ilk yarıya Mersin maçında kötü bir başlangıç yaptı. Aslında kötü başladı demek de yanlış olur, şansız demek daha sağlıklıdır benim gözümde. Ancak daha sonra giderek artırdı performansını. Minev'in artı özelliklerinden biri de hücum anlamında yaptığı katkılardır. Dikkatli izlendiği zaman akıllıca attığı toplar azımsanmayacak kadar çoktu. Ancak ne yazık ki forvetimiz onu anlayamadı. Minev'in aksine Doğa ise çok iyi başladı sezona ama yaşadığı sakatlık onu 2-3 hafta takımdan uzaklaştırdı. Döndüğünde de tam adapte olamadı. Sahadaki hırsı kimi zaman sıkıntı oldu. Bu sıkıntı Eskişehir maçında gördüğü kırmızı kartla tavan yaptı ve Eskişehir maçından sonra çok tartışıldı Doğa... Bu süreçte özellikle Açık Tribün'de açılan "Nankörlük Yok Doğamızda" pankartı çok tartışıldı. Bazı basın mensupları pankartı çarpıtarak sanki Antalyaspor taraftarı Doğa'yı Eskişehir maçını satmakla suçladığını dile getirmeye çalıştı. Ancak pankartı açanlar yaptıkları açıklama ile olayı aydınlatarak son noktayı koydu.

Musa Aydın... Ne yazsak ki onun hakkında? Takıma katıldığında sevinmiştim aslında, umudum da çok fazla idi. Ancak ilk iki maçta kestirmiştik ne yapacağını, yine de desteğe devam edelim dedik ama çekilecek durumda değildi ne yazık ki. Hatta belki de takıma tepkiler ona yapılan tepki ile başladı desek yanılmış olmayız. Bir ara takımdan kesik yedi, sonra tekrar döndü takıma ama hiçbir şey değişmemişti. Musa Aydın ilk yarının en kötüsüydü. Net! Bu performansına rağmen hocanın hala neden bu kadar ısrarcı olduğunu kestirmek zor.

Umduğumuzu bulamadığımız transferlerden biri de Mehmet Eren oldu. O da ilk haftalarda bulduğu şansı iyi değerlendiremedi. Özellikle ağırlığı sıkıntı yarattı takımda. Ne yazık ki o da geçer not alamadı tribünlerden.

Eski topçularda da düşüş vardı bu yıl. Ömer Çatkıç'ın artık bu takımda tek vasfının abilik yapmak olması gerektiğinde birleştik hepimiz. Zamansız çıkışları puan kayıplarına neden oldu. Yerine oynayan Sammy'yi zaten daha önceki maçlardan az çok biliyorduk. Kazanacağı tecrübelerle iyi bir kaleci olacağı aşikâr. Bunu da son haftalarda gösterdi. İkinci yarıda da bana kalırsa Sammy ile devam etmeliyiz.

Sezona vasat başlayanlardan biri de Ali Turan idi. Yaptığı hatalar saç baş yoldursa da daha sonra toparladı kendini. Özellikle son haftalarda en beğendiğim topçuların başında gelmeye başladı. Yanında oynayan Deniz Barış da alıştığımız Deniz idi. Zaman zaman hatalı pasları ile heyecanlansak da o da defansın ortasında bana hep güven verdi. İkinci yarıda da bu ikiliden vazgeçemeyiz gibi duruyor.

Takımın kilit adamı Uğur İnceman... O da bir tutturamadı zaten. Ya çok iyi oynadı, ya da sahada yoktu. Onun olduğu maçlarda çok iyiydik, olmadığı maçlarda en sıkıcı takımdık diyebilirim. Uğur'un performansını tüm sezona yayması lazım, yoksa ikinci yarı yine çok ahlarız vahlarız.

Forvet, forvet, forvet... Birbirine alışmış, yıllardır Antalyaspor forması giyen 3 kişi var ileri uçta. Bu yıl bonservisi ile aldığımız Tita, yıllardır Galatasaray'a gidemeyen Necati Ateş ve Bank Asya yıldızı enişte Ali Zitouni... 3'ü de ilk yarıda neredeyse hiçbir şey koymadılar ortaya. Necati'nin yorgun halleri ile, Zitouni'nin beceriksizliği ve cesaretsizliği ile, Tita da yazın yapamadığı antrenmanların verdiği hamlığı bir türlü üstünden atamaması ile geçti ligin ilk yarısı ve sonuç olarak 17 maçta atılan 13 gol... Takım otobüsünü, tesisleri satıp forvet almak lazım bu takıma.

Mehmet Özdilek hakkında da bir iki kelam etmek gerekir. Blogu takip edenler bilir, hocayı çok seviyoruz. Ancak artık bazı şeyleri eleştirmenin vaktidir. Evet; hoca Antalyaspor'u çocuğu gibi görüyor, ona göre transferler yapıyor, ancak o da eksikleri görmelidir. Ayrıca hoca bu yıl yine değişiklikleri beraberlik isteyen takım görünümünde kullandı hep. Musa'ya çok şans tanıdı; ancak aynı şansı nedense Emrah'a vermedi. Hocadan istediğimiz daha yırtıcı, mağlup durumda iken bile biz bu maçı alırız dedirtecek bir takım...

Yönetim için söyleyeceğim şeyler belli aslında. Evet; maddi açıdan iyi yönetildiğimizi görüyoruz. En azından öyle olduğuna inanıyoruz. Çünkü önceki yıllarda çok muhattap olduğumuz icra memurları gezmiyor tesislerin etrafında, vergi rekorları kırıyor Antalyaspor AŞ... Ancak şöyle bir durum var. Tribüne gelen kişiler bir şirketin hissedarları değil, bir spor kulübünün taraftarı. Yani mutlu olmak için sahada iyi futbol görmek ister. Ondan dolayıdır ki Hasan Akıncıoğlu özellikle forvet arayışlarını hızlandırmalıdır. Yoksa sportif anlamda eleştirilerin önüne geçemez. Akıncıoğlu bu yıl bir kaç konuda daha hatalıydı bana kalırsa. Şike vakaası... Bunun hakkında çok yazı yazdık. Ancak başkan sağlam bir duruş sergileyemedi bu konuda. Ayrıca İstanbul maçlarında delinen %5 meselesi... Başkanın kapalı tribünde bulunan İstanbul takımının sempatizanları ile ilgili yaptırımlarda bulunması lazım bir an önce. Çünkü kendisi açıklamalarından anladığımız kadarı ile zaten Antalyaspor taraftarına sırtını dönmüştür.


Tribün bana kalırsa bu yıl Mardan'daki en iyi durumda idi. Kale arkasında 07 Gençlik her maç üzerine koyarak gitti. Özellikle küfür konusunda takındıkları duruş çok başarılıydı. Tribün olaylarından en az cezayı almış olabiliriz bu sezon, o derece... Özellikle kıpkırmızı bir Antalyaspor tribünü için çok uğraşıyorlar. Bu konuda kimin emeği varsa teşekkür etmeyi bir borç biliriz. Bu kadar güzel geçen bir sezonun sonunda Bursa deplasmanında yaşananlar ise yakışmadı. Bursa'da alkışlanan bir Antalyaspor tribünü vardı ama tribünde kan akması hiçbir yerde kabul edilemez. Bu lekenin bir an önce temizlenmesi gerekir.

Açık tribünde olan Grup 1966'yı aynı tribünde olmamıza rağmen çok takip edemedim açıkcası. En üst katta olmaları bir handikap onlar için. Mersin maçında en alt kata inmişlerdi ve bütün tribünü güzel yönetmişlerdi. Ancak sanırım jandarma ile sıkıntı yaşamışlar ve kombinelerinin olduğu üst kata geri döndüler. Orada tribün yapmak gerçekten zor. Açık tribündeki münferitler de sessizlik anında sağlamdılar. Takımı eleştirinin başında da açık tribün orta kat vardı.

Doğa'dan bahsederken dile getirdiğim "Nankörlük yok Doğamızda" pankartı çok tartışıldı dedik. Bu pankart farklı yönlere çekildi. En kötüsü de kendi futbolcusunu maç satmakla suçlandığı belirtildi. SevenAs zaten açıklamasını yaptı: "Öyle bir ithamımız olsaydı tepkimiz çok farklı olurdu." diye... İnsanları karalamak bu kadar kolay değildir, bunu da bilenlerin en başında SevenAs gelir bana göre.

Bu yıl, uzun zamandır dillenmeyen bir slogan geri döndü tribünlere: Oyna, oyna, oynasana lan... Uzunca bir zaman da bu slogan tartışma sebebi oldu. Bunun üzerine bir ton yazı yazıldı. Uzadıkça uzadı mevzu... antalyasporum.com un yazdığı 'Homurdanmayın' da tuz biber oldu bu mevzuya. Artık iş biraz da inada binmişti sanki. Medya ile taraftar kapışmasına... Takımı öven herkes yönetim yalakası, takımı eleştiren herkes içimizdeki İrlandalı, rantçı... Gerçi biz de blog olarak hep yönetim yalakası olarak görüldük ama varsın olsun. Homurdanmayın işi inada bindirdi dedik ya Ankaragücü maçında son dakikalarda gelen golden sonra açık tribünde belli bir kitle Homurdanıyoruz diye bağırıyordu. Kişisel olarak ben n'apıyordum o sırada tribünde diye merak edenler varsa da hiç oynasana lan diye bağırmadım. Çünkü sevmiyorum o sözü... Ancak "Söylesene bize hoca takım niye oynamıyor?" diye bağıranların başında geldiğimi belirtirim.

İlk yarının böyle sonuna geldik. Takım ile taraftarın arası fazla açılmamalı. Takım ile tribün yine yek vücut devam etmeli mücadeleye. Takıma yapılacak 2-3 takviye ile ben yine hedefi olan bir takım görüntüsüne kavuşacağımıza inanıyorum. Bakalım önümüzdeki transfer döneminde neler yaşayacağız. Ne olursa olsun, bu takımın peşinden koşmaya devam edeceğiz.



*İkinci fotoğraf ile son fotoğraf Koray Geçgel'in twitter sayfasından alınmıştır.
*Emrah Başsan ve Tita fotoğrafları Murat Özgen'in twitter sayfasından alınmıştır.

24 Aralık 2011

3. Geleneksel “Necati Ateş Galatasaray Yolunda” Günleri Başladı

Necati Ateş'in adı son 2 transfer döneminde de eski takımı Galatasaray ile anılmıştı. Yine bir transfer dönemine geliyoruz ve aynı soru yeniden sorulmaya başlandı: “Necati Ateş Galatasaray'a dönecek mi?”

Yeniden ortaya çıkan bu dedikodulara rağmen geçtiğimiz günlerde katıldığı televizyon programında Necati Ateş henüz kendisine gelen bir teklifin olmadığını ancak bir teklif gelmesi durumunda bu teklife Antalyaspor'un da beklentilerini karşılanırsa olumlu yaklaşacağını söyledi.


Açıklamasından Necati'nin bir beklenti içerisinde olduğu anlaşılıyor ama bana kalırsa bu transfer döneminde bu transferin gerçekleşme olasılığı oldukça düşük. Bunun iki nedeni var.

Bunlardan ilki Galatasaray'ın durumu... Lige yeni başkan, yeni teknik direktör derken yepyeni bir yapılanma ile girmişlerdi. İnişli çıkışlı bir başlangıcın ardından belli bir ritim tutturmayı başardılar ve ilk devreyi zirvede tamamladılar. Attıkları 27 gol ile de ligin en çok gol atan takımı oldular. Bu şartlar altında Galatasaray'ın şu an böyle bir forvet transferine ihtiyaç duyduğunu zannetmiyorum.

İkinci nedenim ise Necati'nin durumu...Bazı kesimlerce çokça eleştirse de Necati Ateş'in bu ligin kalburüstü golcülerinden biri olduğu bence tartışılmaz... Aktif oyuncular içinde Süper Lig'in en çok gol atan 3. oyuncusu olması da bunun bir kanıtı... (1.Fatih Tekke 304 maçta 130 gol; 2.Alex de Souza 223 maçta 127 gol; 3. Necati Ateş 265 maçta 112 gol) Necati Ateş, Antalyaspor forması altında da pek çok gole imza attı ama bu sezonki performansı ile geçtiğimiz iki sezonda gösterdiği performans arasında belirgin bir fark var ve bu fark ne yazık ki olumsuz yönde... Geçen sezon iyi Necati-kötü Galatasaray ikilisi varken gerçekleşmeyen transferin bu sezon kötü Necati-iyi Galatasaray ikilisi ile gerçekleşmesinin düşük bir olasılık...

Necati Ateş'in Antalyaspor performansı
• 2009-2010 Sezonu
29 lig maçında 12 gol, 8 kupa maçında 5 gol > Toplamda 37 maçta 17 gol (ortalama 0,459)
• 2010-2011 Sezonu
28 lig maçında 13 gol, 3 kupa maçında 0 gol > Toplamda 31 maçta 13 gol (ortalama 0,419)
• 2011-2012 Sezonu
13 lig maçında 3 gol (ortalama 0,231)

Tüm bu şartlar altında benim temennim bu transfer ile ilgili sonucun bir an önce ortaya çıkmasıdır. Eğer Necati Ateş Antalyaspor formasını giymeye devam edecekse Necati'nin bu lig arasını kendisini toparlamak için değerlendirmesi gerekir.  Bu transferi değil, performansını nasıl yükseltebileceğini düşünmesi gerekir. Aklında Galatasaray'a dönmek fikriyle geçirdiği her gün onu olumsuz etkileyecektir. Sonuç ise hem Antalyasporumuzun hem de kendisinin zararına olacaktır.
 

Nazar Gitti


Üniversiteye geldiğimden beri yanımda olan Antalyaspor bardağımın kulbunu kırdım bugün. Anneannemle konuşurken öğleden sonra olayı söylediğimde "Takım kötü diyordun işte, şimdi nazar çıkmıştır Antalyaspor üzerindeki." diye telkinde bulundu bana. Eve geldiğinde hep Antalyaspor polarımla oturan anneannem inşallah haklıdır da iyi bir ikinci yarı izleriz.
 

23 Aralık 2011

Adamsınız!


Kocaelispor'un durumu ne kadar kötü olsa da
bu kardeşliğin iyi gün dostluğu olmadığını bir kez daha dosta, düşmana gösterip
Kocaeli'den Bursa deplasmanına gelen Kocaelisporlular:
 Adamsınız!

22 Aralık 2011

Sıkıldık Artık Yeter

7 Aralık 2011 Eskişehirspor maçı: Deplasmanda vasat futbol, 1-0 mağlubiyet...

11 Aralık 2011 Ankaragücü maçı: Futbolcusu kalmayan ligin dibindeki rakibe karşı vasat futbol, son dakikalarda gelen gol ile 1-0'lık galibiyet...

17 Aralık 2011 Bursaspor maçı: Deplasmanda vasat futbol, vasat Bursaspor 0-0 berabere biten bir maç...

Ve dün akşam...

21 Aralık 2011 Fenerbahçe maçı: Yazmama gerek var mı?

Tita yokmuş, ilk yarıda penaltımız verilmemiş falan. Tribünde maçı izlerken sahada kırmızı-beyaz formalılarda galibiyet hırsı gördüğünüz bir futbolcu var mıydı? Kaleye doğru koşarken aklında sürekli pas atmak olan Zitouni mi gol atacak? Yoksa kale karşısında iken ayağını kaldıracak derman olmadığından şut atamayan Necati mi?

Musa Aydın'ın ortalarına değinmek bile istemiyorum. O nasıl ortalar arkadaş? Bomboş kalmış bir kanat oyuncusu böyle orta mı açar? Hocam sen görmüyor musun artık bu Musa'yı? Ne güzel unutmuştuk bir ara, yine nereden çıktı da girdi takıma bu adam?

Tamam, deplasmanda ve İstanbul takımlarına karşı oynanan maçlarda ilk başta gol yememeyi düşünüyoruz; ancak bu durum yavaş yavaş korkaklığa doğru yol alıyor. 3 kişi atağa çıkarken yan pas yapmanın başka bir açıklaması olamaz. Sonuçta tecrübeli bir takımız. Futbolcuların hepsi uzun yıllar Süper Lig'te futbol oynamış ve ne zaman, ne yapılacağını biliyorlar ama bu futbol tarzı güvenlerinin kaybolmasına neden oluyor bence.

Hadi futbolcular ruhsuz, şehir çok mu sağlam? Dün utandım kapalı tribün yüzünden. Fenerbahçe gol kaçırdığında kendini parçalayanları görmedin mi sayın Başkan? Yetkini kullanamadın mı? Hani İstanbul takım taraftarları %5'lik kısım dışında bir yerde olamayacaktı? Neden yine deplasman tarafının yanındaki bölüm Fenerbahçelilere açıldı? Hadi biz açık tribünü savunduk, Fenerbahçeli yoktu varsa da ses çıkartamadı. Neden gol kaçtığında kendini parçalayan ama "beyaz" diye bağıramayan kapalı tribüne bir yaptırım uygulanmadı? Neden taraftar ilk yarıda açık tribünün deplasman tarafındaki son bloğuna oturamadı? Orası Antalyaspor taraftarına ayrılan bölge değil mi? Ne o rahatsız mı olucaktı biz oraya otursaydık Fenerbahçe taraftarı?

Mardan çok şey alıp götürüyor bizden ama Fenerbahçeliler'den üç-beş kuruş daha fazla kazanacağız diye kendimize olan saygımız gitmesin. Bari oraya her maç gelen 3000 Antalyasporlu'ya sahip çıkın. Bari onları soğutmayın 17 haftada bir gelen İstanbul yalakaları yüzünden.

Unutmayın herkes gelip geçiyor ama biz hep yerimizdeyiz. 2004'te Atatürk Stadı'nda Açık Tribün Sivaslılara satıldığında da biz tribünde idik, şimdi de tribündeyiz. Biz tribünümüze, şehrimize sahip çıkıyoruz. Ya siz?

20 Aralık 2011

Bursa'da 2 Gün

Cuma günü sabahının ilk ışıklarıyla başladı Bursa maceramız... Geceyi geçireceğimiz arkadaşımızın Görükle'deki evine eşyalarımızı bırakıp kahvaltı yaptıktan sonra Bursa merkezi gezmek için yola çıktık.

İlk durak bir dersim sebebiyle gezmek istediğim Basın Müzesi'ydi. Ancak BursaRay'a bindiğimiz Üniversite durağında başlayan yağmur Ataevler'de indiğimizde daha da hızlanmıştı. En son iyice hızlanan yağmur karşısında bir markete sığındık. Bursa insanının yardımseverliği ile burada tanıştık. Önce bizim için taksi çağırmak için uğraşıldı ama taksiye ulaşılamayınca marketten bir kişi bizi kendi arabasıyla gideceğimiz yere kadar bıraktı.


Müzeyi gezdikten sonra şehir merkezine geçtik. Stat tarafındaki durağı kaçırınca Heykel tarafında inip tekrardan stada doğru yürüdük. Tabii bu hareketimiz güzelce ıslanmamıza sebep oldu. Stat tarafına yeniden ulaştığımızda önce BursaStore'dan hatıra atkılarımızı aldık, sonra da biletlerimizi almak için Kültürpark'ın içinden Asayiş tarafına geçtik ama biletlerin maç günü satılacağını öğrenmemimizle eli boş ve daha da ıslanmış şekilde arkadaşlarımızın yanına döndük.


Karnımızı doyurduktan sonra hava koşulları nedeniyle amacımız dolaşmak değildi, bir çay içip İddaa yapabileceğimiz bir mekan bakınıyorduk ki sıcak olur diye diye çarşılara girmeye başladık. İvazpaşa Çarşısı, Bakırcılar Kapalı Çarşısı, Uzun Çarşı derken en son kendimizi Ulu Camii'nin önünde buluverdik. Kötü hava koşulları nedeniyle pek dolaşamadığız Bursa'da Ulu Camii'yi de böylece görmüş olduk.





Gecenin sonu için adres elbette belliydi: Arap Şükrü... Şişeler devrildi, şarkılar söylendi. Derken kurulduğu günden bu yana neredeyse hiçbir Bursaspor maçını kaçırmayan Mustafa Kemal Abimiz ve eşi ile tanıştık, muhabbet daha da şenlendi. Uzunca bir futbol muhabbetinin ardından karşılıklı “Bu maçı biz alalım da diğer maçlarda başarılar” dilekleriyle beraber gece de artık son buluyordu.



Cumartesi sabahına uyandığımızda ise hemen İznik hazırlıklarına başladık. Günün ilk sürprizi kiraladığımız aracın benzininin full olduğu sanıp Görükle'den çıkıp İstanbul yoluna girdiğimizde benzinin bitmek üzere olduğunu fark etmemiz ve yol üstünde Bursa Otogar'a kadar tek bir benzin istasyonunun olmamasıydı. İznik'e varıp Köfteci Yusuf'ta güzel bir yemek yedikten sonra küçük bir İznik turunun ardından Bursa merkeze doğru yeniden yola çıktık. Artık vakit maç saatine giderek yaklaşıyordu.




Stat çevresine geldiğimizde biletlerimizi almak için Asayiş tarafına gittik. Ancak bilet satılan konteynırın bulunduğu alana girmek istediğimizde görevli polis konteynırda bilet satışının bittiğini söyleyerek bizi alana almadı. Maçın başlamasına 1,5 saat kalmıştı ve biletimiz yoktu. Deplasman tribünün girişine gittik. İlk güvenlik kontrolünü yapan görevli polise durumu anlattığımızda ilk başta biletimiz yok diye geçmemize izin verilmedi ama sonra nüfus cüzdanlarımızdan kütük kontrolü yapılarak ilk kontrol noktasından geçtik. Ancak hala çözmemiz gereken bir bilet sorunu vardı. İkinci kontrol noktasına geldik. Burada da derdimizi anlatıp yetkili birisiyle görüşmek istedik. Burada tribünden abilerimizin de yardımıyla geçerek yetkili birisiyle görüşme fırsatını yakaladık. Bizim gibi bu sorunu yaşayan başka Antalyasporlular da varmış. Böylece Antalya'dan devreye girildi ve gişeler yeniden açıldı. Gişelerin açılması, bir kez daha Asayiş'e koşturmaca derken maçın başlamasına 5 dakika kala tribüne girebildik.





Maça dair bir şeyler yazmak gerekirse ilk yarıda rüzgara karşı oynadık ama gol atmayı düşünerek oynuyorduk. İkinci yarıdan rüzgarı arkamıza almanın da etkisiyle ümitli başlamıştık. Tribün olarak da maçın ikinci yarısına ilk yarının aksine etkili bir başlangıç yapmıştık. 15 dakika kadar güzel tribün yapıldı ama 2. yarıda sahada gol atmayı değil de gol yememeyi düşünen bir Antalyaspor karşılamıştı bizi. Bunun sonucu olarak da tribündeki o heyecan kayboldu ve ikinci yarıyı adeta maçın 0-0 bittiğini resmen ilan eden son düdüğü bekleyerek geçirdik. Maç da beklediğimiz gibi 0-0 bitti.

Açıkçası yönetimin ekonomik önceliklerini anlıyor ve destekliyorum. Bu desteğimizi de pek çok kez yazdık. Öyle anlık sportif başarıların peşinden koşmak yerine sağlam adımlarla ilerlemenin gereğine ben de inanıyorum. Bu yüzden Mehmet Özdilek'in transfer tercihlerini de anlıyorum ama ikinci yarıdaki oyunu anlayamıyorum. İlk yarıda kafa kafaya oynayıp ikinci yarıda kendi sahamıza kapanmayı anlamıyorum. Hele ki ciddi bir rüzgar avantajını kazanmışken... İkinci yarının ortalarına doğru oyuna hareketlilik getirecek bir oyuncu yerine +90'da oyundan süre çalsın diye kullanılan bir oyuncu değişiklik hakkını anlayamıyorum. Tamam, deplasmanda 1 puan iyidir ancak 3 puan çok daha iyi değil mi? Haa, 3'e giderken 1'den de olmak da var belki ama bazı deplasman karşılaşmalarında bu riski almaya değer. Bursaspor'u bu kadar moralsiz yakalamışken bu da o karşılaşmalardan biriydi ama biz 1 puana razı olduk.

Yazımı bitirmeden bir de maç sonu yaşanan olaylara değinmek istiyorum. Maçın son düdüğü ile beraber Bursaspor tribünleri Antalya tribünü arasında karşılıklı jestler yapılıyordu. Bursaspor tribünleri Antalya lehine tezahürat yaparken olay çıkan Texas tribünündeki polis müdahalesine Antalyaspor tribünleri “Taraftara uzanan eller kırılsın” diyerek karşılık veriyordu. Derken asıl korktuğumuz başımıza gelmişti. “Bir olay çıkarsa artık Bursa tribünü ile değil de kendi içimizde çıkar” diye maç öncesinde konuşmuştuk ki tribünde bu sefer kan aktı. Bir anda tribüne çevik kuvvet doldu, üst araması yapıldı, gözaltılar oldu.



Olayın sonrasını takip etme fırsatım olmadı ama denk geldiğim kadarıyla iki taraf arasındaki gerginlik devam ediyor. Peki bu gerginlikten kim kazançlı çıkacak? Antalyaspor mu? Hiç sanmıyorum. İhtiyacımız olan birlik beraberlikken birbirimize düşmenin bize faydası olacağını hiç sanmıyorum. Antalyaspor camiası olarak en aşina olduğumuz örneği vermek gerekirse siyasi çekişmenin Antalya milletvekillerini nasıl 'Antalya milletvekili' olmaktan çıkarıp şu veya bu parti milletvekili haline dönüştürdüğünü stat konusunda görüyoruz. Biz de tribünde her ne zaman Antalyasporluluğumuzu 2. plana koyar; farklı sevdaların, farklı kavgaların peşinden koşmaya başlarsak o zaman Antalyasporlu olmaktan uzaklaşırız.

Yazıya da bir son nokta koymak gerekiyorsa keyifli başlayan Bursa macerası da bu üzücü olayla sona eriyordu demek yeterli olacaktır sanırım.

15 Aralık 2011

İstikamet Bursa

Geldi çattı Bursa maçı. Yılların vermiş olduğu tribünsel düşmanlık, son yıllarda kayboldu. Ancak hala Bursa dendi mi şöyle bir düşünülür. Tribünde ayağa kalkılmazsa Bursalı olunur.

Bursa deplasmanından önce açık konuşmak gerekirse çok kişi düşünmez takımın durumunu. Farklıdır Bursa deplasmanı. Ondan dolayı gerek yok şu eksik, bu eksik; Bursa'nın durumu kötü falan diye yazmaya. Topçular sahaya çıkacak, Bursaspor'a karşı nasıl oynanması gerekiyorsa öyle oynayacaklar.

Özgün Ankara'dan, ben Isparta'dan bu gece yola çıkıyoruz. Cuma sabahı inşallah orada olacağız. Cumartesi akşamı gelenlerle tribünde görüşmek üzere.

  
Aklımda tek bir sevda,
Sakarya'da Bursa'da...



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...